Steffie van der Peet: “Hoe Hetty, Kim en ik met elkaar om gaan is de kracht van ons team”

Van een vierde plaats op de Olympische Spelen van Parijs, naar de Europese- en de wereldtitel ruim een jaar later. 2025 was voor de teamsprintsters van TeamNL buitengewoon succesvol. Volgens Steffie van der Peet ligt het geheim in de onderlinge band van de drie baanwielrensters. “Ik hoef Hetty of Kim maar aan te kijken en ik weet hoe ze zich voelen.”

2025 was een topjaar voor baanwielrenster Steffie van der Peet. Ze werd Europees kampioen op de keirin en met Hetty van de Wouw en Kimberly Kalee won ze naast de Europese titel op de teamsprint ook de Nations Cup. En als kers op de taart pakte het trio in november de wereldtitel.

Het was voor het eerst dat een Nederlandse vrouwenploeg dat presteerde. “Voor de teamsprint is afgelopen jaar wel een doorbraak geweest”, blikt de 26-jarige geboren Haagse terug. “We hebben echt een supermooi jaar gehad. Dat heeft meerdere redenen. Kim is er na de Spelen bijgekomen en zij doet het heel goed. Daarnaast hebben Hetty en ik ook stappen gezet. Als ik voor mezelf spreek: hard blijven trainen en de goede keuzes maken.”

Vriendinnen

Een andere reden voor het succes van de teamsprintsters is dat de drie vrouwen onderling een goede klik hebben. Ook buiten de baan zien ze elkaar regelmatig, om wat samen te eten of koffie te drinken. “We zijn echt vriendinnen”, zegt Steffie. “Drie is soms een moeilijk getal, maar bij ons is dat niet zo. Dat voelt heel fijn. We zijn heel verschillend. Maar op een wedstrijddag zijn we wel hetzelfde in hoe we elkaar kunnen motiveren. Als de één zenuwachtig is, zeggen de anderen dat het wel goed komt.”

“De manier hoe we met elkaar omgaan is een kracht van ons. In principe rij je in een teamsprint alle drie je eigen ronde. Maar er komt veel meer bij kijken dan hard fietsen: omgaan met spanning, op het moment dat het ertoe doet het beste uit jezelf kunnen halen, de technische kant."

"Dat is zo belangrijk; als we ons ergens niet goed over voelen, dan kunnen we dat uitspreken. Daarin ligt onze kracht. Dat komt voort uit de band die we hebben. We kunnen alles tegen elkaar zeggen. Ik hoef Hetty maar aan te kijken en ik weet hoe ze zich voelt. En bij Kim is dat hetzelfde. Dat is heel fijn.”

“Waarin we van elkaar verschillen?” Steffie moet even nadenken over deze vraag. Dan lacht ze: “Waar Hetty wat meer geordend is en het overzicht bewaart, ben ik iets… lomper. Niet negatief bedoeld hoor. Maar soms heb je even iemand nodig die zegt: ‘Hup, we gaan ervoor!’ Kim is net als Hetty wat meer van de details. En dat is ook nodig om bijvoorbeeld je techniek te verbeteren. Zo vullen we elkaar aan.”

Wedstrijdspanning

“Het is altijd maar de vraag of je vorm zo is als je hoopt. Je weet pas echt hoe je ervoor staat op de dag zelf.”

Steffie vertelt over haar gevoel aan de start van een groot baanwielrentoernooi. Want hoe goed de voorbereiding ook is, zenuwen zijn er altijd. Maar die wedstrijdspanning is ook nodig, zegt ze. “Dat zet me op scherp.”

Het gevoel tijdens een wedstrijd kun je niet oproepen in een training, ervaart Steffie. “Net als bij een voetballer die in een vol stadion een penalty moet nemen. Die spanning kun je niet trainen. Bij sommige rensters zie je dan dat het op de wedstrijddag minder gaat, bij anderen juist beter.”

Dit bericht op Instagram bekijken

Een bericht gedeeld door Steffie van der Peet (@steffievdpeet)

Wat dat betreft vindt ze het prettig dat een toernooi bij het baanwielrennen altijd begint met de teamsprint. “Dat is een recht-toe-recht-aan onderdeel. Je kan het goed visualiseren, je weet heel goed waar je aan toe bent en wat je moet doen. Daar kun je heel veel uithalen hoe het met je vorm zit. Dat neem je mee naar de andere onderdelen.”

De individuele disciplines die Steffie rijdt, de sprint en de keirin, zijn lastiger. Want daar heb je te maken met directe tegenstanders waar je op moet anticiperen. “Dat is moeilijker te voorspellen. Er komt ook meer tactiek bij kijken. Maar dat maakt die onderdelen ook wel weer heel leuk.”

Psycholoog

Voor haar persoonlijke ontwikkeling heeft Steffie veel gehad aan gesprekken met een psycholoog. “We hadden het net over wedstrijdspanning. Als dat teveel wordt, slaat het om in onzekerheid. Of als de sprint niet goed gaat, dan moet ik dat los kunnen zien van de keirin, want het zijn compleet andere onderdelen. Die psycholoog leerde hoe ik daarmee om kan gaan. Op het Europees kampioenschap vorig jaar merkte ik heel erg dat ik daar de vruchten van plukte.”

“De keirin is heel erg mentaal: hoe ga je de race in, met welke tactiek, hoe zelfverzekerd ben je? Je krijgt de avond voor de wedstrijd al de indeling van de heats. Dan kun je denken ‘Goh, wat heb ik moeilijk geloot’, maar dan sta je al met 1-0 achter. Als je wilt winnen, moet je iedereen verslaan. In de finale staan alleen maar toppers. Je hebt er niets aan als je al eerder in het toernooi loopt te balen van je zware heat. Ik heb er veel aan gewerkt om dat los te kunnen laten en op het EK merkte ik dat ik daar zekerder in was. Dat voelde als een extra overwinning voor mij. En dat zit nog steeds in mijn rugzak.”

Biologie

Af en toe heeft Steffie ook even behoefte om uit de topsportbubbel te treden. Haar studie Biologie is dan een mooie afleiding. “Wij trainen vaak alleen ’s ochtends en dan vind ik het heel fijn om ’s middags ook een paar uur met mijn hoofd bezig te zijn”, legt ze uit. “Als ik dat niet doe, dan kan ik ook wel eens piekeren als een training niet goed gaat. Ik merk dat ik het dan heel lekker vind om even na te denken over de cellen van planten, haha. Dat werkt voor mij goed.”

“Maar ik waak er heel erg over dat het niet te druk wordt. Ik doe rustig aan met mijn studie zodat het fietsen er niet onder lijdt. Zoals ik het nu doe, denk ik dat het er alleen maar aan bijdraagt.”