Milou van Wijk mentaal sterk na groeiproblemen: “Ik koester wat ik nu kan doen”

Een groeisyndroom, kanker, scoliose; zwemster Milou van Wijk (21) werd als kind met grote lichamelijke problemen geconfronteerd. Een sterke mentaliteit en veel doorzettingsvermogen hielpen haar erdoorheen. Inmiddels heeft ze haar leven zo ingericht, dat haar fysieke uitdagingen haar sportieve ambities niet in de weg staan.

Aan de vooravond van de EK zwemmen in Parijs zit Milou van Wijk er ontspannen bij. Ze kwalificeerde zich voor de 50 en 100 meter vrije slag en dat was precies wat ze voor ogen had. “Het gaat goed”, is dan ook haar conclusie.

Maar uit de mond van de geboren Zwijndrechtse is dat niet zomaar een antwoord uit beleefdheid. Ze heeft ook andere tijden meegemaakt. Dat begon al toen ze nog maar een baby was. Artsen stelden bij haar het Beckwith-Wiedemann syndroom vast, een zeldzaam groeisyndroom met veel bijwerkingen, dat je vooral bij kinderen ziet. Ook Milou bleef niet gespaard. Zo werd er bij haar kanker vastgesteld toen ze nog maar twee jaar oud was. Ze werd met succes behandeld, maar stond tot haar elfde jaar onder controle.

Asymmetrisch

Een andere bijwerking was een bovenmatige en asymmetrische groei. Ze doet de binnenkant van haar handen tegen elkaar, om te laten zien dat er een lengteverschil is tussen haar rechter- en haar linkerhand. “Alles rechts is bij mij is iets langer”, vertelt ze. “Mijn arm is langer, mijn been is langer, mijn voet is groter. Vroeger moest ik altijd twee paar schoenen kopen, in verschillende maten. Inmiddels hoeft dat niet meer, maar er zit nog steeds een klein verschil tussen.”

Milou had een beenlengteverschil van tweeënhalve centimeter. Daarom werd ze geopereerd aan haar rechterknie. “Ze hebben mijn groeischijven kapot geboord, zodat alleen mijn linkerbeen nog wat zou doorgroeien en even lang zou worden. Dat is bijna gelukt. Ik heb nu nog zes millimeter beenlengteverschil.”

Doordat ze snel en asymmetrisch groeide, kreeg ze ook scoliose, een verkromming van de wervelkolom. Tot haar zeventiende jaar moest Milou elk half jaar naar het ziekenhuis voor controle van haar rug. Ze kreeg de mogelijkheid om geopereerd te worden. “Ik heb daar ‘nee’ tegen gezegd, omdat ze dan stalen pinnen aanbrengen om je rug recht te zetten. Maar dan kan je niet meer buigen en is het voor mij onmogelijk om nog te zwemmen of überhaupt te sporten. Het zwemmen heeft mij juist heel erg geholpen om alle gewrichten minder te belasten.”

Basketbal

Milou is met 1,94 meter inmiddels uitgegroeid. Met haar lengte leek basketbal een ideale sport voor haar. Ze probeerde het een tijdje, maar stopte ermee omdat het te blessuregevoelig is. “Omdat ik asymmetrisch ben, val ik veel sneller”, licht ze toe. “Ik heb vijf keer iets gebroken doordat mijn botten gevoeliger zijn: twee keer mijn pink nadat ik er een bal op had gekregen en drie keer een arm doordat ik was gevallen.”

Zwemmen bleek voor Milou uiteindelijk de meest geschikte sport, omdat ze daarmee haar rug minder belast dan met andere sporten. “In het water kan ik eigenlijk alles,” zegt ze. “Maar ik moet in het krachthonk wel heel erg uitkijken. Ik kan bijvoorbeeld niet een barbell op mijn rug dragen, omdat er dan te veel druk komt op mijn ruggenwervels.”

Met haar krachttrainers en fysio’s bekijkt ze wat wel kan. “Dat kan heel frustrerend zijn, want soms probeer ik iets nieuws en dan lig ik er een week uit omdat ik niet meer kan lopen. Dat soort momenten horen er helaas ook bij. Maar als je niets probeert, dan weet je ook niet wat werkt.”

Snel volwassen

Het is een indrukwekkend medisch dossier dat Milou heeft opgebouwd. Ze praat er nu open over. Maar als kind had ze het er heel zwaar mee. “Je moet echt sterk zijn en je eigen keuzes durven maken. Het gaat om jouw lichaam. Ik moet zelf kiezen of ik wil sporten of geen pijn in mijn rug wil hebben.”

Ze koos voor de sport, waardoor ze nog altijd dagelijks rugklachten heeft. “Ik kan heel veel dingen niet. Maar ik wil niet in die negativiteit blijven hangen en kijk naar wat ik wel kan. Ik heb in mijn jongere jaren veel in ziekenhuizen doorgebracht, dus daarom koester ik wat ik nu kan doen.”

Dat ze al op jonge leeftijd ingrijpende beslissingen moest nemen, heeft haar vroeg volwassen gemaakt. “Ik word altijd veel ouder geschat”, ervaart ze. “Natuurlijk door mijn lengte, maar ook door hoe ik keuzes maak en hoe ik spreek. Dat komt doordat ik heel mijn jonge jaren met volwassen mensen moest praten en heel serieuze keuzes moest maken.”

Doorzettingsvermogen

Dankzij veel doorzettingsvermogen heeft Milou haar leven inmiddels zo ingericht, dat haar fysieke uitdagingen haar sportieve ambities niet in de weg staan. Ze woont en studeert in Amsterdam, waar ze traint in het Sloterparkbad. Ze richt zich nu op de Olympische Spelen van LA28, waar ze wil uitkomen op de individuele sprintafstanden.

Met haar verhaal laat ze zien dat je ondanks grote fysieke problemen, toch veel kunt bereiken. “Het mooiste en belangrijkste vind ik dat ik andere mensen kan inspireren”, zegt ze. “Elke keer als ik hierover praat en het in de media komt, dan krijg ik persoonlijke berichten, van een moeder van wie een kind het Beckwith-Wiedemann syndroom heeft, of van een jong iemand die het zelf heeft. Dan hoor je dat mijn verhaal hen heeft gesteund.”

Bekijk ook deze video van Zwemsporttv, waarin Milou vertelt dat de EK voor haar deel uitmaken van het proces om succesvol te zijn op de Olympische Spelen van Los Angeles 2028.