Functionele cookies: Wij plaatsen functionele cookies om deze website naar behoren te laten functioneren en analytische cookies waarmee wij het gebruik van de website kunnen meten. Deze cookies gebruiken geen persoonsgegevens.


Ik wil gepersonaliseerde informatie: Hiermee ontvang je gepersonaliseerde informatie op onze website die wordt afgestemd op je internetgedrag. Ook kunnen we nieuwsbrieven beter afstemmen op jouw voorkeuren.


Eén momentje voor een bewuste keuze…

Ga voor meer informatie naar onze cookieverklaring en privacyverklaring.

Als de Paralympische Spelen gewoon op de geplande data zouden doorgaan, dan was Diede de Groot nu zo ongeveer op weg naar Tokio. De rolstoeltennisster is één van onze paralympische boegbeelden. Ze moet nu nog een jaar wachten om in de Japanse hoofdstad een topprestatie neer te zetten.

Twee medailles. En dan het liefst van goud. Rolstoeltennisster Diede de Groot wil in Tokio haar prestatie van vier jaar geleden overtreffen. Als negentienjarig broekie veroverde ze op de Paralympische Spelen in Rio zilver in het dubbelspel. In het enkelspel verloor ze de strijd om het brons. De hoge ambities voor Tokio zijn terecht, want Diede staat nummer 1 op de wereldranglijst.

Eind maart kwam het bericht dat de Olympische en Paralympische Spelen een jaar werden uitgesteld. Nederland zat toen al twee weken in lockdown. “In het begin was er vooral veel onzekerheid”, blikt Diede terug. “Er waren al veel evenementen afgelast, maar de Spelen nog niet. Dat zorgde voor veel onrust: we konden niet trainen, maar je moest daar straks wel staan. Dus toen de beslissing viel om de Spelen te verschuiven, was dat goed zo. Het voelde bijna als soort opluchting. Nu kunnen we ons normaal voorbereiden.”

Tennisbaan in de achtertuin
 
“Je wilt natuurlijk heel graag dat het doorgaat”, vervolgt ze. “Daar train je vier jaar voor. In één keer is dat doel er niet meer. Dat is vervelend, maar op dat moment moet je met andere dingen bezig zijn. Zodat we daar volgend jaar fit kunnen staan en we ons niet zorgen hoeven te maken over andere dingen.”

Diede had wel de nodige attributen om thuis oefeningen te doen. En ze heeft ook veel gefietst. “Dus ik ben redelijk fit gebleven”, constateert ze. “Maar je bent niet bezig met je sport.”

Tot haar grote vreugde stuitte ze na enkele weken bij haar in de buurt op iemand die een tennisbaan in de achtertuin had. In overleg met de gemeente kon ze daar drie keer in de week trainen. “Daar was ik natuurlijk hartstikke blij mee. En die mensen vonden het heel leuk dat ze op die manier een toptennisser konden helpen. Ik was heel erg welkom. Het is heel fijn dat je in zo’n crisissituatie iemand hebt die je wil helpen.”

Ik hoop dat mensen door mijn prestaties geïnspireerd raken

Diede de Groot

Doordat vrijwel alle evenementen zijn afgelast, lopen de topsporters veel inkomsten mis. Ook Diede is voor een groot deel afhankelijk van prijzengeld. “Ook de sponsors hebben het moeilijk op dit moment. Doordat ze moeten afhaken of geen toernooien kunnen steunen, raken veel sporters in financiële nood. Geld is niet het belangrijkste, maar wel noodzakelijk om je sport op topniveau te kunnen doen. En dat is wat ik wil blijven doen. Ik hoop dat mensen door mijn prestaties geïnspireerd raken. Dat is één van de redenen waarom topsport zo belangrijk is: je zet mensen aan tot sporten.”

Nieuw doel

Diede hoopt nu volgend jaar in Tokio op jacht te gaan naar goud. Maar voorlopig bekijkt ze het van toernooi tot toernooi. De US Open, eind deze maand, is het eerstvolgende doel. “Het is heel erg fijn dat je weer een doel hebt, een stip op de horizon. Normaal heb je heel veel stipjes en één heel groot doel, de Spelen. Nu dat dit jaar niet doorgaat, zijn die stippen die je wel hebt nog belangrijker. Probeer in alles een doel te vinden. En als dingen wegvallen, probeer dan een nieuw doel te vinden. Zodat je gemotiveerd blijft.”

Diede speelde onlangs mee in een video van TeamNL. Bekijk deze hier: