Judo voor kinderen met gedragsproblematiek, maar ook met een lach op de mat

Naomi van Krevel (25) en Julie Beurskens (21) zijn beiden topjudoka bij TeamNL. Allebei hebben ze een eigen sportschool opgericht, waar ze judoles geven aan kinderen met een achterstand.

Het verhaal van Naomi van Krevel en van Julie Beurskens kent veel parallellen: tijdens hun stage en vrijwilligerswerk gaven ze judoles aan kinderen die niet goed konden meekomen in de reguliere sport. Zo kwamen ze erachter dat in de plaats waar ze zelf vandaan komen, het aanbod aan aangepast en inclusief sporten beperkt was. Dus besloten ze het zelf te gaan doen. Naomi in Spijkenisse, Julie in Amersfoort.

Autisme

Bij Dojo Yume - Japans voor ‘droom’ - geeft Julie sinds september vorig jaar elke zondag les aan zo’n dertig jongeren met gedragsproblematiek. “Dan moet je denken aan kinderen met ADHD, autisme, een verstandelijke beperking”, legt ze uit. “Eigenlijk is iedereen welkom bij ons. We zorgen ervoor dat elk kind kan sporten en met plezier bewegen.”

Daarnaast geeft ze demonstraties op scholen en bij projecten en evenementen. “We gaan binnenkort ook een clinic geven op een zorgboerderij. Met mensen werken, en zeker met kinderen, vind ik heel leuk. Ik heb op de club al op jonge leeftijd lesgegeven, dus ik ben het gewend.”

Naomi is een jaar langer bezig. Naast aangepast judo biedt ze bij NexGen Judo ook ‘normale’ lessen aan. Anderhalf jaar na de start heeft haar sportschool 120 leerlingen. De lessen, verspreid over meerdere dagen, heeft ze verdeeld met haar zakenpartner, Justin Maat. “We hebben verschillende leeftijdsgroepen. Die willen we niet te groot maken, zodat er ook voldoende aandacht is voor de kinderen die geen aanpassingen nodig hebben.”

Want de kinderen met autisme draaien gewoon mee in de reguliere lessen. “Laat ze maar van elkaar leren”, zegt Naomi. “Zodat de reguliere groep leert dat iemand anders kan zijn of iets extra’s nodig heeft, maar ook dat kinderen met autisme leren omgaan met reguliere kinderen.”

Dat vereist veel structuur in de lessen, merkt ze. “Je moet duidelijk aangeven wat er van iemand wordt verwacht, de regels steeds herhalen, aangeven waar iemand moet zitten. Dat soort dingen. Daar moet je soms echt wel een beetje voor aanpoten. Maar tot nu toe gaat dat heel goed en zien we de kinderen alleen maar meer groeien.”

Maatschappelijke impact

Net als Naomi werkt ook Julie samen met een partner, Pepijn Kraak. Dat is wel nodig, want als topsporter is ze regelmatig voor een toernooi in het buitenland. Bovendien komen er naast het lesgeven er ook zaken bij als administratie, financiën, contacten met scholen, social media, et cetera. “We doen alles zelf”, zegt Julie. “Het is inderdaad best veel werk, maar ik heb altijd al zelf willen ondernemen, dus het is goed om nu ervaring op te doen. En ik vind het leuk om naast de topsport ook iets anders te doen, zeker als het ook maatschappelijke impact heeft. Het is hartstikke leuk om die kinderen zo blij op de mat te zien en dat ze eindelijk een plek hebben om te sporten.”

Soms rijdt Julie zelfs even tussen Papendal en Amersfoort op en neer om een les te geven. “Ik prop het altijd wel ergens tussen. Maar het moet niet in de knoop komen met mijn topsportcarrière. Het is soms een beetje zoeken naar de balans, maar tot dusver gaat het goed.”

Naomi herkent zich daarin. “Mijn zakenpartner en ik hebben daar duidelijke afspraken over”, zegt ze. “Hij komt ook uit het topjudo en weet wat het betekent. Het leuke is dat ik de kinderen ook kan meenemen in mijn proces als topsporter: wat doe je ervoor en waar sta je? Niks is mooier dan successen te kunnen vieren met je eigen groep kinderen.”

Trots

Zo won Naomi in 2025 brons op de Europese kampioenschappen in Montenegro. De eerste training daarna nam ze de plak mee. “Ze waren heel trots”, zegt ze met een brede lach. “Dat hun juf dat had gewonnen… Een groot deel heeft helemaal geen ervaring met judo en voor hen is het allemaal nieuw. Dus al had ik op een berentoernooi in Nederland een medaille gehaald, dan waren ze net zo trots geweest als op die EK-medaille.”

Het plezier van hun pupillen geeft Naomi en Julie veel voldoening. Maar ook de reactie van ouders, die vaak jaren hebben moeten toezien hoe hun kind vanaf de kant moest toekijken. Julie: “Een ouder zei tegen mij dat haar kind twaalf was en nog nooit ergens had kunnen sporten. Nu had hij eindelijk een plek waar hij kon meekomen en vrienden kon maken. Je merkt dat ouders heel erg dankbaar zijn dat hun kind ergens geaccepteerd wordt en mee kan doen. Bij ons voelen die kids zich een deel van de groep. Dat geeft ze heel veel zelfvertrouwen.”

Naomi: “Dat de ouders trots zijn op hun kind vind ik één van de mooiste dingen die je kunt bereiken. Maar ook dat de kinderen zelf heel trots zijn, dat ze blokkades hebben overwonnen en de groei die je ziet. Dat is voor mij het belangrijkste. Ze hoeven voor mij niet allemaal wedstrijdjudoka’s te worden, zolang ze maar met een lach de mat op komen en kunnen ontspannen.”

Special Olympics

Uiteraard sparren de twee judoka’s regelmatig met elkaar over de aanpak van bepaalde zaken. Beiden willen ze het aangepast judo groter maken. “Inmiddels begint er meer structuur in te komen”, constateert Julie. “In het begin hadden we veel minder kinderen, dus liepen de leeftijden binnen een groep heel erg uit elkaar. Nu hebben we verschillende leeftijdsgroepen, waardoor de kinderen bij hun eigen leeftijdsgenootjes kunnen zitten."

"Als we nog meer leden krijgen, willen we het ook splitsen in een groep die prikkelarm is en één met wat drukkere kinderen. Ons doel is om door te groeien en uiteindelijk willen we ook gewoon judo geven, maar dat is voor de lange termijn. Het eerste doel is dat we naar een tweede vaste lesdag gaan.”

Naomi: “We groeien heel hard in het reguliere- en het wedstrijdjudo. Wij willen ook heel graag groeien in het aangepast judo. Ik hoop dat er in de toekomst meer toernooitjes in Nederland zijn waar onze kinderen aan mee kunnen doen. Wij reguliere sporters kunnen naar de Olympische Spelen, zij kunnen naar de Special Olympics. Het zou mooi zijn als je een aantal kinderen daar naartoe zou kunnen krijgen.”