Meerkamper Sofie Dokter: “Ik heb nooit nergens last van”

Het is snel gegaan met Sofie Dokter. In de zomer van 2021 zag de Groningse meerkamper hoe Anouk Vetter en Emma Oosterwegel een olympische medaille wonnen. Een maand later trainde ze met hen samen op Papendal. In 2024 stond ze zelf op de Spelen en was ze de beste Nederlander.

“Voor het kogelstoten moet je heel sterk zijn. Maar als je sterker bent, dan word je ook zwaarder en dat moet je bij het hoogspringen ook weer over de lat brengen. Voor de belastbaarheid bij de loopnummers is extra gewicht ook niet goed.”

Atlete Sofie Dokter (23) vertelt over de dilemma’s waar iedere meerkamper mee te maken heeft. Werk je aan het ene onderdeel, dan gaat dat vaak ten koste van een ander onderdeel. En andersom. Maar dat maakt het ook juist zo boeiend.

4 Mijl van Groningen

Sofie kreeg de liefde voor de moeder aller sporten al vroeg mee. Haar ouders deden beiden aan atletiek en al op haar vierde jaar liep Sofie de 4 Mijl van Groningen. Een hele afstand voor iemand van die leeftijd. “Officieel mocht ik niet meedoen, maar er was een startnummer over en ik wilde het heel graag”, vertelt ze. “En het parkoers loopt langs mijn huis. Dus mijn ouders dachten: als ze niet meer kan, dan stappen we daar wel uit. Maar ik heb hem gewoon uitgelopen. Sindsdien heb ik ieder jaar meegedaan, tot ik op Papendal kwam. Daarna paste het niet meer in mijn schema.”

Op haar zesde werd ze lid van Groningen Atletiek en legde ze zich toe op de meerkamp. “Ik had daar de meeste aanleg voor: ik kon goed hoogspringen en goed rennen. Een goede meerkamper moet heel allround zijn: zowel sterk als snel.”

Nadeel is dat het een blessuregevoelig onderdeel is, weet Sofie. “Er is altijd wel iets”, lacht ze. “. Het is de kunst om alles onder controle te krijgen, zodat je alle onderdelen kunt doen.”

Papendal

Sinds september 2021 traint Sofie fulltime op Papendal. Een maand eerder zag ze hoe Anouk Vetter en Emma Oosterwegel zilver en brons wonnen op de olympische zevenkamp in Tokio. De twee medaillewinnaressen werden ineens haar trainingsmaatjes. “Ik vond het al vet dat ik was uitgenodigd om op Papendal te gaan trainen."

"Toen ik zag dat zij allebei een medaille wonnen en dat ik met hen mocht gaan trainen, vond ik dat natuurlijk helemaal supergaaf. Anouk was altijd al een voorbeeld voor mij. Emma kwam daar later ook bij. Ze waren echt superaardig en hielpen me met heel veel dingen.”

Anouk Vetter, Emma Oosterwegel, Nadine Broersen; Nederland heeft de laatste jaren veel goede meerkampers afgeleverd. “Hoe dat komt? Bij de club beginnen de meeste atleten op jonge leeftijd bij de meerkamp, zodat je altijd een goede basis krijgt. En hier op Papendal hebben we goede coaches. Ronald Vetter, de vader van Anouk, is inmiddels gestopt, maar heeft veel atleten goed gemaakt. Steven Nuytinck is zijn opvolger en nu dus mijn coach, waar ik ook een hele fijne samenwerking mee heb.”

Dafne Schippers en Nadine Visser begonnen hun carrière ook als meerkamper. Zij legden zich daarna met succes toe op een individueel nummer. Maar daar denkt Sofie niet aan. “Nee”, zegt ze beslist. “Ik denk dat mijn kracht ligt bij alle onderdelen. Ik heb ook geen favoriet onderdeel. Ik vind de hele combinatie leuk. Ook om te trainen. En dat ik tijdens een toernooi zeven keer kan laten zien wat ik kan, dat vind ik superleuk. Dus ja, de meerkamp is wel echt mijn ding.”

Dit bericht op Instagram bekijken

Een bericht gedeeld door Sofie Dokter (@sofiedokter)

Indoor strijden de meerkampsters op vijf onderdelen tegen elkaar. Speerwerpen en de 200 meter ontbreken ten opzichte van de zevenkamp, die de atletes outdoor doen. In 2025 werd Sofie tweede op de EK indoor in Apeldoorn, een jaar eerder veroverde ze het brons op de WK in Glasgow. “Ik ben niet heel erg goed in speerwerpen, dat is denk ik mijn zwakste onderdeel, dus het is wel een voordeel voor mij dat het er indoor niet in zit. Maar outdoor is wel de echte meerkamp. Daar train je het hele jaar voor. Dat is ook olympisch, dus dat is wel waar het om draait.”

Parijs en LA

Ook in de buitenlucht is Sofie inmiddels een meerkampster om rekening mee te houden. Op de Spelen in Parijs was ze met de zesde plaats zelfs de beste Nederlandse. Ze heeft er mooie herinneringen aan overgehouden. “Alleen het dorp al was echt heel bijzonder, met al die verschillende sporters. Er was ook veel meer aandacht dan bij een normaal WK. Ik vond het heel vet dat ik daar stond. Zo’n groot stadion. Het publiek was superenthousiast. Elke keer als ik voor een onderdeel de baan op kwam, keek ik rond en dacht ik: wauw, ik sta hier gewoon echt. Dit is een droom die is uitgekomen.”

Ze wil in ieder geval door tot de volgende Spelen. In 2028 in Los Angeles hoopt ze haar prestatie van Parijs te verbeteren. “Ik wil altijd beter worden, daar streef ik wel naar. Dus ik ga lekker door. In LA zie ik wel hoe ik er dan voor sta. Waar mijn verbeterpunten liggen? Het speerwerpen kan nog wat beter en ik wil nog wat sterker worden. Er is altijd overal wel wat te winnen. Dat is typisch voor de meerkamp: je moet de verschillende onderdelen combineren met elkaar. Je kan het nooit allemaal tot in detail perfect doen. Het gaat om de balans.”